Na een indrukwekkende loopbaan van 44 jaar in de gezondheidszorg neemt Antoinette afscheid van het werk waarin zij voor zovelen hét vertrouwde gezicht was. Wat begon als doktersassistente bij een huisarts, groeide uit tot een carrière waarin zij zich volledig thuis voelde binnen de reumatologie.
Een groeiende liefde voor het vak
In het ziekenhuis in Goes, nu het ADRZ, vond Antoinette haar plek op de polikliniek reumatologie. “Het was voor mij een leerzame en mooie poli, waar veel tijd werd genomen voor de patiënten, met uitloop als gevolg. Patiënten belden zelfs van tevoren om te vragen hoeveel de reumatoloog uitliep, zó betrokken was iedereen.”
Antoinette ondersteunde de reumatoloog onder andere bij het klaarleggen van injecties en zette zelf prikjes, maar vooral: ze leerde patiënten steeds beter kennen. Het contact met patiënten, het meeleven, het oprechte vragen hoe het ging, dát gaf haar werk betekenis en voldoening. Ze was blij als medicatie aansloeg, en wanneer dat niet zo was, was zij er met een luisterend oor of geruststellend woord.
Het visitekaartje
Antoinette was voor velen het visitekaartje van RZWN. Patiënten kenden haar naam en zij kende die van hen, in veel gevallen zelfs hun geboortedata. Het maakte dat iedereen zich gezien voelde, als mens, niet als nummer. Ook binnen het team stond zij bekend als iemand die het verschil maakte in de kleine dingen: collega’s roemen haar als attent en betrokken. Ze wist verjaardagen uit haar hoofd, stond altijd klaar met een kaartje, een vriendelijk bezoekje of een bemoedigend woord. Die aandacht gaf kleur aan de werkdag en bracht collega’s dichter bij elkaar.
De stap naar RZWN
Toen in 2015 RZWN werd opgericht, koos Antoinette bewust voor de overstap. Van een klein team groeide de organisatie snel, en met evenveel inzet als altijd leerde zij nieuwe systemen, nieuwe collega’s en nieuwe manieren van samenwerken kennen.
In totaal werkte ze 38,6 jaar binnen dit specialisme.
Afscheid
Het afscheid had een gezellige en persoonlijke sfeer. Met een grote groep collega’s werd er uit eten gegaan en kreeg ze cadeaus die pasten bij haar hobby’s. Oud-collega reumatoloog Peter de Sonneville, met wie ze jarenlang intensief samenwerkte was daar uiteraard ook bij.
Niets moet, alles mag
Hoe haar dagen er straks precies uitzien, weet ze nog niet. “Niets moet, alles mag.
Geen wekker meer, niet meer op de klok letten, maar tijd voor hobby’s, voor vrienden, voor genieten”.
Antoinette zal haar collega’s en ‘haar’ reumapatiënten missen. “Ik hoop vooral dat er steeds meer vooruitgang blijft komen in de behandeling van reumapatiënten”. Ze sluit haar carrière af met dankbaarheid voor alle bijzondere momenten, het vertrouwen en de samenwerking. “Het allerbeste en tot ziens”.